کسی کز جان بود زنده درین راه

نثارش کن که جان ها بی شمار است

چه خواهی کرد خود را نیم جانی

چو دایم زندگی تو بیاراست

ز جرم خود همیشه شرمسار است

درآمد دوش در دل عشق جانان

خطابم کرد کامشب روز بار است