از رفته و نامده چه گویم

آن باده که کیمیای جان است

ای مطرب ساده ساز بنواز

کامشب شب بزم عاشقان است

چون حاصل عمرم این زمان است

ما را سر بودن جهان نیست

ما را سر یار مهربان است