پیش از اجل آرزوی آن است

با تو نفسی نشسته بودم

دیری است کم آرزوی آن است

گر دست دهد دمی وصالت

جانا چو تو از جهان فزونی

خود جان ز چه بسته جهان است

بی صبر و قرار جان عطار