گر دست دهد دمی وصالت

با درد غم تو شادمان است

با تو نفسی نشسته بودم

دیری است کم آرزوی آن است

پیش از اجل آرزوی آن است

جانا چو تو از جهان فزونی

خود جان ز چه بسته جهان است