جانا چو تو از جهان فزونی

دیری است کم آرزوی آن است

گر دست دهد دمی وصالت

پیش از اجل آرزوی آن است

خود جان ز چه بسته جهان است

بی صبر و قرار جان عطار

بر بوی وصال جاودان است