گر کنم آهی ز دو عالم به است

گر ز مشرق تا به مغرب دعوت است

چون نمی بینم تو را ماتم به است

از میان جان ز سوز عشق تو

می نگویم از بتر بودن سخن

می چه پرسی حال من هر دم به است

گرمی می باید و عشقت مدام