که کرد ز عشق رخ تو توبه زمانی

از فرق همه تخت نشینان کله افتاد

سرسبزی گلگون رخت را که بدیدم

چون طره شبرنگ تو روزم سیه افتاد

کز شومی آن توبه نه در صد گنه افتاد

حقا که اگر تا که جهان بود به خوبیت

بر جمله خوبان جهان پادشه افتاد