گفتی شکر من به زبان می نتوان داد

جانا چو بلای تو به ارزد به جهانی

خود را ز بلای تو امان می نتوان داد

گفتم که ز من جان بستان یک شکرم ده

چون نیست دهانم که شکر زو به در آید

کس را به شکر هیچ دهان می نتوان داد

خود طالع عطار چه چیز است که او را