گفتم که ز من جان بستان یک شکرم ده

عمرم شد و یک لحظه چنان می نتوان داد

جانا چو بلای تو به ارزد به جهانی

خود را ز بلای تو امان می نتوان داد

گفتی شکر من به زبان می نتوان داد

چون نیست دهانم که شکر زو به در آید

کس را به شکر هیچ دهان می نتوان داد