جانا چو بلای تو به ارزد به جهانی

آزاد به یک پاره نان می نتوان داد

داد ره عشق تو چنان کرزویم هست

عمرم شد و یک لحظه چنان می نتوان داد

خود را ز بلای تو امان می نتوان داد

گفتم که ز من جان بستان یک شکرم ده

گفتی شکر من به زبان می نتوان داد