گوییا عمر گل تازه صبای سحر است

هر نفس جلوه گر از دست دگر می گذرد

لاله بس گرم مزاج است که با سردی کوه

با دلی سوخته در خون جگر می گذرد

کز پس پرده برون نامده بر می گذرد

گل سیراب که از آتش دل تشنه لب است

آب خواهی است که با جام بزر می گذرد