آب خواهی است که با جام بزر می گذرد

گوییا عمر گل تازه صبای سحر است

کز پس پرده برون نامده بر می گذرد

گل سیراب که از آتش دل تشنه لب است

ابر پر آب کند جامش و از ابر او را

جام نابرده به لب آب ز سر می گذرد

در عجب مانده ام تا گل تر را به دریغ