ابر پر آب کند جامش و از ابر او را

کز پس پرده برون نامده بر می گذرد

گل سیراب که از آتش دل تشنه لب است

آب خواهی است که با جام بزر می گذرد

جام نابرده به لب آب ز سر می گذرد

در عجب مانده ام تا گل تر را به دریغ

این چه عمر است که ناآمده در می گذرد