در عجب مانده ام تا گل تر را به دریغ

آب خواهی است که با جام بزر می گذرد

ابر پر آب کند جامش و از ابر او را

جام نابرده به لب آب ز سر می گذرد

این چه عمر است که ناآمده در می گذرد

ابر از خجلت و تشویر درافشانی شاه

می دمد آتش و با دامن تر می گذرد