جام نابرده به لب آب ز سر می گذرد

گل سیراب که از آتش دل تشنه لب است

آب خواهی است که با جام بزر می گذرد

ابر پر آب کند جامش و از ابر او را

در عجب مانده ام تا گل تر را به دریغ

این چه عمر است که ناآمده در می گذرد

ابر از خجلت و تشویر درافشانی شاه