ابر از خجلت و تشویر درافشانی شاه

جام نابرده به لب آب ز سر می گذرد

در عجب مانده ام تا گل تر را به دریغ

این چه عمر است که ناآمده در می گذرد

می دمد آتش و با دامن تر می گذرد

طربی در همه دلهاست درین فصل امروز

گوییا بر لب عطار شکر می گذرد