مرغ دلم تا که زبون تو شد

کوکبه زلف تو تاثثیر کرد

زلف تو اسلام برافکنده بود

لیک نکو کرد که تاخیر کرد

قصد بدو عشق زبون گیر کرد

در ره عشق تو دلم جان بداد

تا جگر سوخته توفیر کرد