دل که عشقت یافت بیرون آمد از بار دو کون

ذره ای اندوه این زندان فانی کی خورد

گر فصیح عالمی باشد به پیش عشق تو

تا نه لال آید زلال جاودانی کی خورد

هر که سلطان شد قفای پاسبانی کی خورد

هر کسی گوید شرابی خورده ام از دست دوست

پادشه با هر گدایی دوستگانی کی خورد