تا نه لال آید زلال جاودانی کی خورد

جان چو باقی شد ز خورشید جمالت تا ابد

ذره ای اندوه این زندان فانی کی خورد

گر فصیح عالمی باشد به پیش عشق تو

دل که عشقت یافت بیرون آمد از بار دو کون

هر که سلطان شد قفای پاسبانی کی خورد

هر کسی گوید شرابی خورده ام از دست دوست