زلف شبرنگت چو بر گلگون سواری می کند

او عرق کرده ز پس چون میگساران می رسد

دور از روی تو نتواند بروی کس رسید

آنچه از رویت به روی دوستداران می رسد

عالمی فتنه به روی بی قراران می رسد

رخ چو گلبرگ بهار از من چرا پوشی به زلف

کاشک من دور از تو چون ابر بهاران می رسد