این همه سرسبزی سبزه ز باران می رسد

رخ چو گلبرگ بهار از من چرا پوشی به زلف

کاشک من دور از تو چون ابر بهاران می رسد

بر خطت چون زار می گریم مکن منعم ازانک

کی رسد آشفتگی از روزگار بوالعجب

آنچه از چشمت بدین آشفته کاران می رسد

دل سپر بفکند از هر غمزه چشم تو بس