کی رسد آشفتگی از روزگار بوالعجب

کاشک من دور از تو چون ابر بهاران می رسد

بر خطت چون زار می گریم مکن منعم ازانک

این همه سرسبزی سبزه ز باران می رسد

آنچه از چشمت بدین آشفته کاران می رسد

دل سپر بفکند از هر غمزه چشم تو بس

در کم از یک چشم زد صد تیرباران می رسد