ساقیا جام می عشق پیاپی درده

طفل راه است اگر منتظر فردا شد

همه سرسبزی سودای رخش می خواهم

که همه عمر من اندر سر این سودا شد

که دلم از می عشق تو سر غوغا شد

نه چه حاجت به شراب تو که خود جان ز الست

مست آمد به وجود از عدم و شیدا شد