چو تو نفسی ز سر تا پای کی دانی کمال دل

نشانی نبودت هرگز چو نفست همنشین باشد

اگر صد سال روز و شب ریاضت می کشی دایم

مباش ایمن یقین می دان که نفست در کمین باشد

کمال دل کسی داند که مردی راه بین باشد

تو صاحب نفسی ای غافل میان خاک خون می خور

که صاحبدل اگر زهری خورد آن انگبین باشد