کمال دل کسی داند که مردی راه بین باشد

اگر صد سال روز و شب ریاضت می کشی دایم

مباش ایمن یقین می دان که نفست در کمین باشد

چو تو نفسی ز سر تا پای کی دانی کمال دل

تو صاحب نفسی ای غافل میان خاک خون می خور

که صاحبدل اگر زهری خورد آن انگبین باشد

نداند کرد صاحب نفس کار هیچ صاحبدل