تو صاحب نفسی ای غافل میان خاک خون می خور

مباش ایمن یقین می دان که نفست در کمین باشد

چو تو نفسی ز سر تا پای کی دانی کمال دل

کمال دل کسی داند که مردی راه بین باشد

که صاحبدل اگر زهری خورد آن انگبین باشد

نداند کرد صاحب نفس کار هیچ صاحبدل

وگر گوید توانم کرد ابلیس لعین باشد