شراب نوش که از سرخی رخ چو گل تو

نمک بده ز لبت کز دلم کباب درآمد

بیار باده و زلفت گره مزن به ستیزه

که فتنه از گره زلف تو ز خواب درآمد

هزار زردی خجلت به آفتاب درآمد

که می نماید عطار را رهی که گریزد

که همچو سیل ز هر سو نبید ناب درآمد