گر دلم بستدی و دم دادی

آخر افتاده را که رنجاند

دلم از زلف پیچ بر پیچت

یک سر موی سر نپیچاند

آه من از تو داد بستاند

هر که درمانده تو شد نرهد

همچو عطار با تو درماند