گر بنالم صبر فرماید مرا

گر به یک قندیم خرسندی کند

لیک می دانم که دل نجهد به جان

گر نگاهی سوی آن قندی کند

دل چو خون شد صبر تا چندی کند

عشق او عطار را شوریده کرد

کیست کین شوریده را بندی کند