دل چو خون شد صبر تا چندی کند

لیک می دانم که دل نجهد به جان

گر نگاهی سوی آن قندی کند

گر بنالم صبر فرماید مرا

عشق او عطار را شوریده کرد

کیست کین شوریده را بندی کند