چشم او صد صید را در یک زمان می افکند

گر بود غوغای عشقش بر کنار عالمی

دل ز شوقش خویشتن را در میان می افکند

زلف او صد توبه را در یک نفس می بشکند

طره مشکینش تابی در فلک می آورد

پسته شیرینش شوری در جهان می افکند

سبز پوشان فلک ماه زمینش خوانده اند