سبز پوشان فلک ماه زمینش خوانده اند

چشم او صد صید را در یک زمان می افکند

طره مشکینش تابی در فلک می آورد

پسته شیرینش شوری در جهان می افکند

زانکه رویش غلغلی در آسمان می افکند

تا ابد کامش ز شیرینی نگردد تلخ و تیز

هر که نام آن شکر لب بر زبان می افکند