هر که نام آن شکر لب بر زبان می افکند

سبز پوشان فلک ماه زمینش خوانده اند

زانکه رویش غلغلی در آسمان می افکند

تا ابد کامش ز شیرینی نگردد تلخ و تیز

ترکم آن دارد سر آن چون ندارد چون کنم

هندوی خود را چنین در پا از آن می افکند

همچو دف حلقه به گوش او شدم با این همه