هندوی خود را چنین در پا از آن می افکند

تا ابد کامش ز شیرینی نگردد تلخ و تیز

هر که نام آن شکر لب بر زبان می افکند

ترکم آن دارد سر آن چون ندارد چون کنم

همچو دف حلقه به گوش او شدم با این همه

بر تنم چون چنگ هر رگ در فغان می افکند

گاهگاهی گویدم هستم یقین من زان تو