تا ابد کامش ز شیرینی نگردد تلخ و تیز

پسته شیرینش شوری در جهان می افکند

سبز پوشان فلک ماه زمینش خوانده اند

زانکه رویش غلغلی در آسمان می افکند

هر که نام آن شکر لب بر زبان می افکند

ترکم آن دارد سر آن چون ندارد چون کنم

هندوی خود را چنین در پا از آن می افکند