همچو دف حلقه به گوش او شدم با این همه

هر که نام آن شکر لب بر زبان می افکند

ترکم آن دارد سر آن چون ندارد چون کنم

هندوی خود را چنین در پا از آن می افکند

بر تنم چون چنگ هر رگ در فغان می افکند

گاهگاهی گویدم هستم یقین من زان تو

لاجرم عطار را اندر گمان می افکند