طره مشکینش تابی در فلک می آورد

دل ز شوقش خویشتن را در میان می افکند

زلف او صد توبه را در یک نفس می بشکند

چشم او صد صید را در یک زمان می افکند

پسته شیرینش شوری در جهان می افکند

سبز پوشان فلک ماه زمینش خوانده اند

زانکه رویش غلغلی در آسمان می افکند