تا چنینی عمر تو تاوان بود

وانکه نور جان ندارد ذره ای

تا بود در کار خود حیران بود

چند گویی کین چنین و آن چنان

کی بود پروای خلقش ذره ای

هر که او در کار سرگردان بود

پای در نه راه را پایان مجوی