پای در نه راه را پایان مجوی

تا چنینی عمر تو تاوان بود

کی بود پروای خلقش ذره ای

هر که او در کار سرگردان بود

زانکه راه عشق بی پایان بود

عشق را دردی بباید بی قرار

آن چنان دردی که بی درمان بود