کی بود پروای خلقش ذره ای

تا بود در کار خود حیران بود

چند گویی کین چنین و آن چنان

تا چنینی عمر تو تاوان بود

هر که او در کار سرگردان بود

پای در نه راه را پایان مجوی

زانکه راه عشق بی پایان بود