کش سایه ز پیش و پس نمی آید

هرگز نشوی تو هم نفس کس را

کانجا که تویی نفس نمی آید

خورشید بلند را چه کم بیشی

چون در قعر است در وصل تو

جز بر سر آب خس نمی آید

در پای فراق تو شوم پامال