دلم از بس که خورن بخورد از او

هر چه بودش ز بیش و کم برسید

قصه تو همی نبشت دلم

چون به سر می نشد قلم برسید

در همه کاینات غم برسید

بی تو از بس که چشم من بگریست

در دو چشمم ز گریه نم برسید