گفتم از رنج تو دل باز رهد، گفتا دشوار!

گفتم اندر حرم وصل توام ماوی بود

گفت اندر حرم شاه که را باشد بار

گفتم از درد تو دل نیک شود، گفتا نی

گفتم از دست ستم های تو تا کی نالم

گفت تا داغ محبت بودت بر رخسار

گفتم ای جان جهان چون که مرا خواهی سوخت