حسرت ماند ز من به تن باز

چون لاف وصال تو می زنم من

چون پرده کنم ازین سخن باز

چون می دانم که روز آخر

از قرب تو کان وطنگهم بود

دل مانده ز نفس راهزن باز

عطار از آن وطن فتاده است