از قرب تو کان وطنگهم بود

چون پرده کنم ازین سخن باز

چون می دانم که روز آخر

حسرت ماند ز من به تن باز

دل مانده ز نفس راهزن باز

عطار از آن وطن فتاده است

او را برسان بدان وطن باز