ای بس که پشت دست به دندان گرفته ام

تا دیده ام رخ تو کم جان گرفته ام

اما هزار جان عوض آن گرفته ام

چون ز لبت نبود مرا روی یک شکر

تا آب زندگانی تو دیده ام ز دور

دور از رخ تو مرگ خود آسان گرفته ام

چون توشه وصال توام دست می نداد