آفتاب همه جهان گفتم

باز چون سایه ای همه روزش

در بدر از پیت دوان گفتم

ذره ای عکس را که از رخ توست

تا که وصف دهان تو کردم

قصه ای بس شکرفشان گفتم

چون بدو وصف را طریق نبود