قصه ای بس شکرفشان گفتم

ذره ای عکس را که از رخ توست

آفتاب همه جهان گفتم

تا که وصف دهان تو کردم

چون بدو وصف را طریق نبود

ظلم کردم کزان دهان گفتم

زان سبب شد مرا سخن باریک