جان پیش تو بر میان کمر کردم

زآن روز که پرده تو جان دیدم

سوراخ به جان خویش در کردم

بر روزن دل مقیم بنشستم

چون اصل همه جمال تو دیدم

ترک بد و نیک و خیر و شر کردم

آنگه که دلم چو آفتابی شد