خود را چو قلم ز عشق خطت

بر خاک تو تاج در فکندم

تا ناوک غمزه تو دیدم

از ناوک تو سپر فکندم

هر روز هزار سر فکندم

تا من سخن رخ تو گفتم

بس تاب که در قمر فکندم